Selman Kerse, Silivri Sanayi Sitesi'nin köklü esnaflarından biri. Onu diğerlerinden ayıran en büyük özellik ise atlara olan tutkusu ve kendine özgü yaşam tarzı. Biniciliği sadece bir spor değil, bir varoluş biçimi olarak gören Kerse, atıyla birlikte çıktığı yolculukları ve hayatının dönüm noktalarını Yörünge Rehber Dergisi'ne anlattı. Ailesinden gelen bu mirasın, onu nasıl bir insan haline getirdiğini ve gelecekteki hayallerini bizlerle paylaştı.Kendine has western tarzı, millî duyguları ve binicilik sporuna olan bağlılığıyla dikkat çeken Kerse, yaşamı ve hedefleri hakkında samimi açıklamalarda bulundu.
 
Selman Bey, sizi tanıyabilir miyiz? At binme tutkunuz ne zaman ve nasıl başladı? Bu ilgi nereden geliyor?
 
At binme tutkum genlerimde var. Annemin de atı varmış. Dedem, zamanın kargocusu gibi, at arabasıyla Sirkeci'ye gider, verilen siparişleri alır, handa bir gece dinlenip geri dönermiş. Uzun yolculuklarımı buna bağlıyorum.
   
Western (kovboy) tarzı giyiminiz ve yaşam stilinizle dikkat çekiyorsunuz. Bu tarz sizin için ne ifade ediyor?
 
Evet, bu tarz giyinmek kendimi ifade etmemde kolaylık sağlıyor. Hatta bir kesim var ki, fötr şapkam olmazsa beni tanımakta zorluk çekiyor. Sanırım bu kovboyluk bana yapıştı, aynı zamanda yakıştığını da söyleyenler var, bu da beni mutlu ediyor.
 
Katıldığınız etkinliklerden biraz bahseder misiniz? Türkiye'de ve Balkanlar'da yer aldığınız organizasyonlar nelerdi?
 
Türkiye Binicilik Federasyonu'nda lisanslı biniciyim. Endurans, yani atlı dayanıklılık uzun mesafe yarışçısıyım. 20 km ile başlayıp 40, 60, 80, 100, 120, 140, 160 km yapılan zorlu bir spor, emek ister. Artık yarışmasam da geçen yıl Selanik'te, önceki yıl Romanya'da Türk millî takımında federasyon tarafından yer ekibi olarak görev aldım ve her ikisinde de millî takımımız Balkan şampiyonu oldu. Çok gurur vericiydi.
 
Binicilik sizin için bir spor mu, bir yaşam biçimi mi?
 
Binicilik benim için hem bir spor hem de bir yaşam biçimi hâline geldi. Şehirde bir düğüne ya da davete bile gitsem "Atla mı geldin?" diyenler var. O derece içine girmişim ama en büyük destekçim sevgili eşim. O buna müsaade değil de müdahale etseydi, belki de bunların hiçbiri olmazdı. Ona müteşekkirim.
 
Sosyal medyada oldukça aktifsiniz ve geniş bir kitleye hitap ediyorsunuz. Bu ilginin sebebi sizce ne?
 
Adı üstünde, sosyal medya... Ufkunuz ne kadar genişse o kadar sosyalsiniz. Ulusal bayramlarda Türk bayrağımı elime alıp atıma binip kortejin önünde yürüyorum. Bunun etkisi olabilir, orada başka bir havaya giriyorum. Millî duygularım kabarıyor çünkü "Muhtaç olduğum kudret, damarlarımdaki asil kanda mevcuttur."
 
Reklam filmleri ve medya projelerinde de yer aldınız. Bu deneyimler nasıl gelişti?
 
Bazılarında kurgu var ama çoğu doğaçlama. Ben, ben olmayı seviyorum.
 
Silivri'de at biniciliği kültürü hakkında ne düşünüyorsunuz? Bölgede bu alana olan ilgi sizce yeterli mi?
 
Silivri'de mevcut binicilik kulüpleri var. Ben ferdîyim. Bana sorulduğunda, kişinin binicilik seviyesine göre yönlendirmişliğim var.
 
Gençlere ve bu hobiye ilgi duyanlara ne gibi tavsiyeleriniz olur? Özellikle bu işe başlamak isteyenlere…
 
Elbette tavsiye ederim. Biniciliğin bir sürü dalı var: engel atlama, dresaj, endurans, konkur komple, cirit, rahvan, özel çocuklara atlı terapi... Hatta iki canlının bir bütün olup aynı anda yaptığı tek spor bu.
 
Atlarla kurduğunuz bağ hakkında ne söylemek istersiniz? Sizin için bir attan fazlası mı?
 
Bakın, burası çok ince bir nokta: "Bizimkisi bir aşk hikayesi değil, aşk! Gerisi hikaye!" Evet, o bir attan fazlası, o bir arkadaş, o bir yoldaş, o bir dost. Ben ona belli etmesem de, o benim neşeli veya hüzünlü olduğumu, ben daha ahırın kapısını açmadan bilir çünkü sezgileri çok kuvvetli. Şunu belirtmeliyim: Atım olmadan asla! O yoksa ben bir hiçim.
 
Atınızın adı nedir?
 
Kaan Berk…
 
Gelecekte bu alanda (binicilik, medya, etkinlikler) yeni projeleriniz ya da hedefleriniz var mı?
 
Bir projem yok ama aklımda bir hedefim var. Büyük kızım, ilk göz ağrım, Çanakkale'de üniversite okudu. Mezun olduğu sene Silivri'den Çanakkale'ye at sürmüşlüğüm var. Hayatımın en anlamlı at yolculuğuydu. Şimdi küçük kızım üniversiteye hazırlanıyor. Ülkenin neresine giderse gitsin, ona ve "Babamın bir atı olsa da binse gelse." diyen babası olmayan kızlarımızın adına yürüyeceğime ant içtim.